Βαλβέρδε: Δε θα μείνει στην ιστορία αλλά θα τη γράψει

O Eρνέστο Βαλβέρδε απέδειξε με το κοουτσάρισμα του απέναντι στη Λίβερπουλ ότι μπορεί να μην είναι ένας προπονητής που γοητεύει αλλά δεν παύει να είναι ένας κανονικός προπονητής.

Υπάρχουν διάφορα είδη προπονητών. Υπάρχουν κόουτς, όπως ο Ζοσέ Μουρίνιο που επιλέγουν να προσαρμόσουν το παιχνίδι τους με βάση τις δυνάμεις του αντιπάλου. Υπάρχουν τεχνικοί, όπως ο Γκουαρντιόλα που θέλουν η ομάδα τους να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων ανεξαρτήτως αντιπάλου. Τέλος, υπάρχουν και οι μάνατζερ, όπως ο Ερνέστο Βαλβέρδε. Προπονητές, δηλαδή, που προσαρμόζονται στο υλικό που διαθέτουν και στο βωμό του αποτελέσματος δε λογαριάζουν τίποτα άλλο.

Στην Μπαρτσελόνα ο Βάσκος προπονητής είναι ο ορισμός του κυνικού προπονητή. Δεν πρόκειται η ομάδα του να θέλξει το κοινό με το θέαμα που θα προσφέρει. Ωστόσο, 9 στις 10 φορές οι Καταλανοί θα παίξουν όσο χρειάζεται για να φύγουν από το γήπεδο με το τρίποντο. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι σχεδόν με την εκπλήρωση 2 ετών στη Βαρκελώνη μετρά 4 τίτλους. Ετοιμάζεται, μάλιστα, να πραγματοποιήσει το ισπανικό νταμπλ ενώ έχει βάλει την ομάδα του με το ένα πόδι στον τελικό του φετινού Τσάμπιονς Λιγκ. Το 3-0 επί της Λίβερπουλ στο «Καμπ Νου» μπορεί να κολακεύει το σύνολό του αλλά ο ίδιος έχει δουλέψει πολύ από τον πάγκο για να φέρει το σκορ σε αυτά τα επίπεδα.

Ο Χ Factor της Μπάρτσα

Ανέκαθεν η Μπαρτσελόνα στη μετά εποχή Γκουαρντιόλα ήταν μία ομάδα που ξεκινούσε και τέλειωνε στον Μέσι. Ωστόσο, με τον Βαλβέρδε στον πάγκο, οι Καταλανοί είναι πιο εξαρτημένοι από ποτέ από τον Αργεντίνο μάγο. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με το πιο γεμάτο Καταλανικό ρόστερ από το 2012 προσφέρει τα εργαλεία για να κατασκευάσει μία μηχανή αποτελεσματικότητας ο «Τσιγκούρι». Τα εύσημα, όμως, πρέπει να πάνε στον Ισπανό προπονητή για τη διαχείριση του Μέσι. Ειδικότερα, κόντρα στη Λίβερπουλ παρακολουθήσαμε για μία ακόμη φορά τον τρόπο με τον ο οποίο ο 55χρονος κόουτς ανέδειξε τις υπόλοιπες αρετές της ομάδας του μέσω της τοποθέτησης του Αργεντίνου στο χορτάρι.

Το πρώτο τέρμα των «μπλαουγκράνα» είναι ενδεικτικό. Συγκεκριμένα, η οδηγία στον Μέσι να κινείται ανάμεσα στις γραμμές και στον άξονα σε συνδυασμό με την εντολή στον Σουάρεζ και τον Κουτίνιο να κινούνται κοντά στους στόπερ ανάγκαζε την αμυντική τετράδα των «κόκκινων» να κλείνει πολύ. Έτσι, άνοιγαν οι χώροι στις πτέρυγες και δημιουργούνταν οι προϋποθέσεις για να κάνει παιχνίδι ο Τζόρντι Άλμπα. Αν σε όλα αυτά συμπεριλάβουμε και το γεγονός ότι ο Σαλάχ δεν υποστήριζε το μπακ του προκειμένου να πιέζει ψηλά τότε κατανοούμε πως βρέθηκε ο χώρος για την ασίστ του Άλμπα στο πρώτο γκολ.

Όλα αυτά, βέβαια, δε θα ήταν δυνατά αν δεν υπήρχε ο παράγοντας Μέσι. Συνιστώντας μόνιμη απειλή αποτέλεσε το βασικό λόγο για τον οποίο η αμυντική τετράδα του Κλοπ ήταν τόσο συμπαγής και δε «ξεχείλωνε». Κάπως έτσι, Ματίπ και Φαν Ντάικ είχαν το νου τους μη φτάσει η μπάλα στον Αργεντίνο λησμονώντας την κίνηση του Σουάρεζ στο πρώτο γκολ. Η παρακάτω εικόνα είναι ακόμα πιο χαρακτηριστική της επιρροής που έχει ο Μέσι στην αμυντική συμπεριφορά του αντιπάλου. Κάτι παρόμοιο συνέβη και στην τελευταία φάση του αγώνα. Ο Μέσι, δηλαδή, άνοιξε χώρο για τον Ουσμάν Ντεμπελέ, καθώς πάνω του έπεσαν 3 παίκτες αλλά ο Γάλλος δε μετουσίωσε σε ασίστ την πάσα του Αργεντίνου

Αμυντική πειθαρχία

Το κομμάτι του πάζλ που πρόσθεσε στην «Μπάρτσα» ο Βαλβέρδε είναι η εύρυθμη αμυντική λειτουργία. Ο Ισπανός προπονητής αναγνώρισε γρήγορα ότι οι εποχές που η Μπάρτσα μπορούσε να σκοράρει 5 και να δεχθεί 3 έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Έτσι, δούλεψε πάνω στον τρόπο που αμύνεται οργανωμένα η ομάδα του. Αποφάσισε, μάλιστα, να παρατάσσει την ομάδα του σε σχηματισμό 4-4-2 σε φάση άμυνας. Με αυτόν τον τρόπο έβγαλε από τον Μέσι και τον Σουάρεζ το φορτίο της αμυντικής προσήλωσης. Επέλεξε, δηλαδή, να πορευτεί με 8 ποδοσφαιριστές έτοιμους να αμυνθούν σε διπλή ζώνη άμυνας. Σημαντικό ρόλο σε αυτό το κομμάτι διαδραματίζει ο Αρτούρο Βιντάλ, ο οποίος μαρκάρει στα άκρα το μπακ της πλευράς.

Στην αναμέτρηση κόντρα στους «κόκκινους» ο Βιντάλ δικαίωσε την επιλογή του προπονητή του. Συγκεκριμένα κάλυψε τα περισσότερα χιλιόμετρα σε σχέση με κάθε άλλο παίκτη ενώ μέτρησε 3 πετυχημένα τάκλιν σε πέντε προσπάθειες. Επιστρέφοντας στη διαχείριση του παιχνιδιού από τον Βαλβέρδε, είναι φανερό ότι και εκ του αποτελέσματος η απόφαση του να περιμένει την αντίπαλο του μετά την επίτευξη του πρώτου γκολ λειτούργησε ευεργετικά. Ειδικότερα, κλείνοντας τους χώρους έβγαλε από τη ζώνη άνεσης τους τους ταχύτατους Μανέ και Σαλάχ. Έτσι, ο Αιγύπτιος αναγκάστηκε να παίξει ακόμα και με πλάτη κάτι το οποίο δεν είναι το φόρτε του.

Ο Βαλβέρδε, επίσης, όχι μόνο έστησε καλά την ομάδα του αλλά πραγματοποίησε και τις απαραίτητες αλλαγές όταν χρειαζόταν. Ειδικότερα, από το 46΄μέχρι το 60ο λεπτό η Λίβερπουλ «πολιορκούσε» την Μπάρτσα με το ποσοστό κατοχής της να φτάνει στο 62%. Ωστόσο, με την είσοδο του Σεμέδο και την αποχώρηση του Κουτίνιο, ο Άντι Ρόμπερτσον περιορίστηκε. Παράλληλα, ο Σέρτζι Ρομπέρτο που προωθήθηκε στη δεξιά πτέρυγα συμμετείχε στο δεύτερο τέρμα της ομάδας του και ήταν πιο επικίνδυνος από τον Κουτίνιο. Έτσι, στο μισάωρο που απέμεινε το ποσοστό κατοχής των «κόκκινων» έπεσε στο 54%.

Αν το ξεχάσουν θα τον βρουν στα βιβλία

Στην ουσία Μέσι και Βαλβέρδε έκαναν τη διαφορά στην διαμόρφωση αυτού του 3-0. Δύο άλλοι παράγοντες που έπαιξαν ρόλο ήταν οι καθυστερημένες αλλαγές του Κλοπ. Ειδικότερα, η αργοπορημένη χρήση του Φιρμίνο και η μη αξιοποίηση του Αλεξάντερ αποτέλεσαν μελανό σημείο στο κοουτσάρισμα του Γερμανού. Επιπλέον, η μη αποτελεσματικότητα των επιθετικών της Λίβερπουλ και οι σωτήριες επεμβάσεις του Τερ Στέγκεν συνέβαλαν στην έκβαση του τελικού σκορ.

Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα θυμούνται αυτήν την αναμέτρηση πιθανότατα ως το παιχνίδι εξιλέωσης του Ερνέστο Βαλβέρδε. Εξιλεώθηκε για τον περσινό οδυνηρό αποκλεισμό από την Ρόμα, για τον οποίο δίκαια τα ΜΜΕ του απέδωσαν μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Αυτή τη φορά ο Βαλβέρδε ισορρόπησε ανάμεσα στα επιθετικά και στα αμυντικά ένστικτα της ομάδας του και δικαιώθηκε. Αν τελικά κατακτήσει τα αστέρια φέτος, τότε θα γράψει το όνομα του με χρυσά γράμματα στα ιστορικά βιβλία. Μπορεί, βέβαια, κάποιοι να τον ξεχάσουν λόγω του μη θελκτικού τρόπου με τον οποίο έφτασε εκεί. Για εκείνον, όμως, μικρή σημασία θα έχει. Πόσοι άλλοι, άλλωστε, μπορούν να παινευτούν ότι κατέκτησαν το Τσάμπιονς Λιγκ κάποτε;

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ