Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω Σερ Άλεξ Φέργκιουσον!

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που καθορίζουν μια ολόκληρη ζωή. Σε μία τέτοια στιγμή πριν από 33 χρόνια ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον ανέλαβε την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Με αφορμή τη χθεσινή επέτειο του πιο επιτυχημένου γάμου στην ιστορία του ποδοσφαίρου δεν θα μπορούσαμε να μην αφιερώσουμε μερικές γραμμές στον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Στον άνθρωπο που συνέβαλε όσο λίγοι στο να γίνει ο βασιλιάς των σπορ ένα τόσο όμορφο παιχνίδι. Σε αυτόν που έκανε το «ουδείς αναντικατάστατος» να μοιάζει με ανέκδοτο. Στον έναν και μοναδικό.

Μια σχέση που ξεπερνάει το ποδόσφαιρο

27 χρόνια. Μια ολόκληρη ζωή. Μια ζωή αφιερωμένη στην αγαπημένη του Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Όταν ο «Φέργκι» ανέλαβε τους «Κόκκινους Διαβόλους» κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει αυτό που θα ακολουθούσε. Δεν έχει νόημα να μιλάμε για αριθμούς. Αυτά είναι χιλιοειπωμένα. Άλλωστε η σχέση αυτή είναι υπεράνω αριθμών, τίτλων, διακρίσεων. Είναι μια σχέση γραμμένη σε χρυσές σελίδες στα ιστορικά βιβλία του ποδοσφαίρου.

Φέργκιουσον και Γιουνάιτεντ δεν μεγάλωσαν απλά μαζί. Έγιναν γίγαντες! Ιερά τέρατα του ποδοσφαίρου. Μεγέθη δυσθεώρητα. Αρκεί να σκεφτεί κανείς πόσες διαφορετικές ομάδες και πόσες διαφορετικές γενιές παικτών πέρασαν από τα χέρια του «Φέργκι» μέσα σε αυτά τα 27 χρόνια. Πόσοι κύκλοι άνοιξαν και πόσοι έκλεισαν. Πόσα ξεχωριστά πρότζεκτ και πόσες εναλλαγές συνθηκών. Υπάρχει ένα κλισέ που λέει ότι η παραμονή στην κορυφή είναι πιο δύσκολη από τη διαδρομή προς αυτή. Αν και βαριέμαι τα κλισέ δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω σε αυτό. Η Γιουνάιτεντ του Φέργκιουσον δεν μου αφήνει κανένα περιθώριο να κάνω αλλιώς.

Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές και πεπατημένες που σε κρατάνε ψηλά για πάντα. Αυτά είναι για να χαιρόμαστε με ομάδες που έχουν πολλές μαζεμένες επιτυχίες σε μικρό χρονικό διάστημα. Όταν μιλάμε για σωματεία που πρωταγωνιστούν σταθερά και σε βάθος χρόνου χρειάζεται διαρκής αναζήτηση και παρακολούθηση της εξέλιξης του παιχνιδιού. Γιατί το ποδόσφαιρο –όπως και όλα τα πράγματα στη ζωή- δεν μένει στάσιμο. Ο Φέργκιουσον πήρε τον πρώτο του τίτλο με τη Γιουνάιτεντ -το Κύπελλο Αγγλίας- τη σεζόν 89/90, ενώ ο τελευταίος ήταν η Πρέμιερ Λιγκ της σεζόν 12/13. 23 χρόνια μετά! Πιστεύει κανείς ότι το ποδόσφαιρο στα τέλη της δεκαετίας του 80 είχε κάποια σχέση με αυτό στις αρχές της δεκαετίας του 10; Όχι βέβαια! Αυτό είναι το γεγονός που κάνει την επιτυχία του Σερ Άλεξ αξεπέραστη.

Ήταν τόσο μεγάλη η γνώση του και η αγάπη του για το άθλημα που κατάφερνε πάντα να κάνει τις κατάλληλες προσαρμογές σε ένα διάστημα σχεδόν τριών δεκαετιών! Με μία μόνο κοινή συνισταμένη. Την επιτυχία.

Ένα κενό από αυτά που δεν καλύπτονται

Ο Φέργκιουσον βέβαια σημαίνει για τη Γιουνάιτεντ κάτι πολύ παραπάνω από ένας σούπερ πετυχημένος προπονητής. Έγινε το σύμβολο της κυριαρχίας της. Το πρόσωπο που την μετέτρεψε στην κορυφαία ομάδα στο Νησί. Το Σεπτέμβρη του 2002 η Γιουνάιτεντ βρισκόταν πολύ νωρίς στη σεζόν έξι πόντους πίσω από την πρώτη Άρσεναλ. Την προηγούμενη χρονιά οι «Κανονιέρηδες» είχαν κατακτήσει την Πρέμιερ Λιγκ με δέκα πόντους διαφορά από τη Γιουνάιτεντ του Φέργκιουσον.

Τότε ο Σκωτσέζος πρώην ποδοσφαιριστής Άλαν Χάνσεν με σπουδαία καριέρα στη Λίβερπουλ και με μια κάπως… έντονη σχέση με τον Φέργκιουσον είχε δηλώσει ότι το να ξεπεράσει την Άρσεναλ ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για την καριέρα του Σερ Άλεξ. «Η μεγαλύτερη πρόκληση για εμένα δεν έχει καμία σχέση με ότι συμβαίνει τώρα. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να ρίξω την Λίβερπουλ από τον γ@$#@νο θρόνο της. Να το θυμάστε αυτό». Τη στιγμή που γινόταν αυτή η δήλωση η Γιουνάιτεντ με τον Σερ Άλεξ στο τιμόνι είχε ήδη κατακτήσει εφτά Πρωταθλήματα αλλά βρισκόταν ακόμα τέσσερεις τίτλους πίσω από τη Λίβερπουλ.

Το 2013 όταν και αποχώρησε από την ενεργό δράση το σκορ ήταν 20-18. Η μεγαλύτερη πρόκληση είχε εκπληρωθεί. Κι αν στους τελικούς του 2009 και το 2011 δεν είχε πέσει πάνω στην – μάλλον καλύτερη ομάδα όλων των εποχών- Μπαρτσελόνα του Πεπ ίσως την είχε φτάσει –μέχρι πέρυσι- και στα Τσάμπιονς Λιγκ. Το κενό που άφησε πίσω του ο Φέργκιουσον είναι από αυτά που δεν καλύπτονται. Ναι προφανώς και η Γιουνάιτεντ θα μπορούσε να είχε διαχειριστεί τις καταστάσεις πολύ καλύτερα και να μην βρίσκεται σε αυτό το σημερινό χάλι. Ναι κάποια στιγμή η ομάδα θα επανέλθει στο δρόμο των επιτυχιών. Σερ Άλεξ Φέργκιουσον όμως δεν θα ξαναβρεί.

Ο Σκωτσέζος ήταν ένας άνθρωπος που με την προσωπικότητά του έδινε ταυτότητα και χαρακτήρα στο κλαμπ. Γύρω από αυτόν είχε βασιστεί η συνολική λειτουργία της ομάδας σε όλους τους τομείς. Δεν είναι απλά ένα κομμάτι της ιστορίας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά δομικό στοιχείο της. Ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον είναι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Σεσημασμένος ατακαδόρος

Οι στιγμές του που έγραψαν ιστορία στο χώρο του ποδοσφαίρου είναι αμέτρητες. Λογικό. Από το παπούτσι που πέταξε στο κεφάλι του Μπέκαμ, μέχρι τα επικά mind games με τον Αρσέν Βενγκέρ και από το «Football bloody hell» στον τελικό της Βαρκελώνης του 99 μέχρι τον τσακωμό που τελείωσε τον Ρόι Κιν από την ομάδα.

Ο Φέργκιουσον είναι ένας ζωντανός θρύλος του αθλήματος. Αυτό όμως που τον έκανε ακόμα πιο ξεχωριστό ήταν οι φαρμακερές δηλώσεις του ανά καιρούς. Δηλώσεις που αφορούσαν ομάδες, παίκτες, προπονητές ακόμα και διαιτητές. Κανείς δεν μπορούσε να κερδίσει τον Σερ Άλεξ στη μάχη της ατάκας. «Το καλύτερο είναι ότι οι νεαροί οπαδοί της Γιουνάιτεντ δεν θυμούνται καν την Λίβερπουλ να είναι επιτυχημένη». «Λένε ότι ο Βενγκέρ είναι έξυπνος και μιλάει πέντε γλώσσες. Μαντέψτε ξέρω ένα 15χρονο από την Ακτή Ελεφαντοστού που μιλάει πέντε γλώσσες». «Το μόνο που μπορούν κάνουν στη Σίτι είναι να μιλούν για τη Γιουνάιτεντ». «Αυτός ο τύπος -ο Ιντζάγκι- πρέπει να έχει γεννηθεί οφσάιντ». «Δεν μπορείς πότε να χειροκροτάς έναν διαιτητή». «Κάποιες φορές στο ποδόσφαιρο πρέπει να απλώσεις το χέρι σου και να πεις, ναι είναι καλύτεροι από εμάς». Αυτές είναι μόνο μερικές από τις εκατοντάδες ατάκες του Σερ Άλεξ που έχουν γράψει ιστορία.

Πάντα στοχευμένος και καυστικός ο «Φέργκι» έδινε μια άλλη αίγλη τόσο στην Πρέμιερ Λιγκ όσο και στο ποδόσφαιρο γενικότερα. Είτε τον λατρεύεις είτε τον μισείς δεν γίνεται να μην παραδέχεσαι ότι αυτή η απουσία ακόμα κοστίζει. Ο Σερ Άλεξ κέρδισε τον σεβασμό καρδιακών φίλων και άσπονδων εχθρών. Στο Ολντ Τράφορντ η κερκίδα με το όνομά του δεσπόζει. Ο ίδιος συνεχίζει να παρακολουθεί απο την κερκίδα πλέον την αγαπημένη του Γιουνάιτεντ ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον πάγκο. Εκεί που όποτε και αν γυρίσεις θα τον δεις ακόμα με κατακόκκινο πρόσωπο να μασάει την τσίχλα του και να πανηγυρίζει σαν μικρό παιδί τα γκολ των «παιδιών» του.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ