Κόσμος

Ζορζέ Ζεσούς: Η απόλυτη ποδοσφαιρική ραψωδία ενός πρώην λούζερ

Ένα ματς δεν τελειώνει ποτέ πριν το τελικό σφύριγμα του διαιτητή. Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που το ξέρει καλά αυτό δεν είναι άλλος από τον Ζορζέ Ζεσούς.

Δύο λεπτά πριν λήξει ο τελικός του Κόπα Λιμπερταδόρες ο Ζεσούς είδε τα φαντάσματα να ζωντανεύουν ξανά. Σε 120 δευτερόλεπτα θα ζούσε ένα εφιαλτικό ντεζαβού. Όπως το 2013  που έχασε τρεις τίτλους σε δέκα μέρες. Όλους στις καθυστερήσεις. Η κριτική, τα ανάθεμα ακόμη και ο χλευασμός ηχούσαν στο κεφάλι του μαζί με το τικ τακ του ρολογιού. Βλέπετε στο ποδόσφαιρο υπάρχουν στιγμές που σε στιγματίζουν για πάντα. Ο Ζεσούς μέχρι προχθές είχε κατακτήσει 16 τίτλους στην καριέρα του. Κι όμως όλοι τον θυμόντουσαν για τους τρεις που έχασε. Έμελλε η στρογγυλή θεά να του το ξεπληρώσει έξι χρόνια μετά. Με τον καλύτερο τρόπο.

Όσα φέρνει μια στιγμή…

Δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος. Ο Ζεσούς το 2018 άφησε την Πορτογαλία μετά από μια απόλυτα επιτυχημένη παρουσία ότι κι αν συνέβη το 2013. Μετά το περσινό του πέρασμα από την Αλ Χιλάλ βρέθηκε σε μια από τις πιο ιστορικές ομάδες της Λατινικής Αμερικής. Τη Φλαμένγκο. Η διαδρομή του είναι αν μη τι άλλο μια ασυνήθιστη διαδρομή.

Σπάνια κάποιος προπονητής ή παίκτης αυτού του επιπέδου εγκαταλείπει την Ευρώπη για την Λατινική Αμερική. Οι λόγοι πολλοί. Το επίπεδο, τα χρήματα, οι υποδομές, τα φώτα. Κακά τα ψέματα οι συνθήκες  στην Ευρώπη απέχουν έτη φωτός από οποιαδήποτε άλλη ήπειρο.  Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού δεν υπάρχουν σωματεία με τεράστιο μέγεθος, ιστορικά ντέρμπι και πάθος. Πολύ πάθος. Εκεί το παιχνίδι δεν έχει αποστειρωθεί ακόμη από τον απόλυτο επαγγελματισμό. Εκεί το γήπεδο είναι ακόμη ιεροτελεστία. Το Κόπα Λιμπερταδόρες είναι η κορυφαία διοργάνωση της Λατινικής Αμερικής. Η πιο βαριά απ’ όλες τις κούπες.

Το Σάββατο μετά από πολλά χρόνια ο τελικός ήταν μονός. Όπως πρέπει να είναι ένας τελικός. Μπαμ και κάτω, κόλαση και παράδεισος. Η περσινή πρωταθλήτρια Ρίβερ ήταν πανέτοιμη για το repeat. Σχεδόν το είχε αγγίξει. Μέχρι που μέσα σε δύο λεπτά ο Γκαμπριέλ Μπαρμπόσα με δύο δικά του γκολ γύρισε τούμπα όλο το παιχνίδι και όλη την ψυχοσύνθεση εκατομμύρια ανθρώπων. Η Ρίβερ και η Φλαμένγκο είναι δύο πολύ μεγάλες ομάδες με εκατομμύρια οπαδούς που έζησαν στα κόκκινα έναν συναρπαστικό τελικό.

Ο άνθρωπος όμως που έζησε πιο έντονα αυτό το ματς, εκείνος που είδε τον κόσμο του να καταστρέφεται και να ανασταίνεται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα δεν ήταν άλλος από τον Ζεσούς. Στο 89 τελειωμένος, στο 92 ΘΕΟΣ. Στιγμές ανεκτίμητες που μόνο το ποδόσφαιρο μπορεί να προσφέρει.

Το κάρμα το κυνηγάς δεν το αφήνεις να σε κυνηγάει

Οι άνθρωποι που δεν σκύβουν κεφάλι στις αποτυχίες είναι άξιοι σεβασμού. Είτε καταφέρνουν να το «γυρίσουν» είτε όχι. Στο ποδόσφαιρο βέβαια το πότε καταφέρνει να «γυρίσει» κάποιος μια κατάσταση δεν είναι μια απλή υπόθεση. Εξαρτάται από μία σειρά παραγόντων. Ολόκληρος Μέσι ας πούμε και δεν έχει καταφέρει ακόμη να βγάλει από πάνω του τη ρετσινιά του ότι δεν έχει κατακτήσει κάποιο τρόπαιο με την εθνική.

Ο Ζεσούς μετά την αποτυχία του 2013 κατέκτησε ακόμη δύο Πρωταθλήματα και δύο Κύπελλα Πορτογαλίας με Μπενφίκα και Σπόρτινγκ. Κι όμως η ταμπέλα που τον συνόδευε ήταν εκείνη του προπονητή που έχασε τρεις τίτλους σε δέκα μέρες με γκολ στις καθυστερήσεις. Άδικο; Πέρα για πέρα. Αλλά έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Έχει τους δικούς του άγραφους νόμους, τις δικές του αρχές, τον δικό του κώδικα τιμής. Ίσως ο μοναδικός τρόπος να «ξεχρεώσει» ο Ζεσούς να ήταν αυτός του Σαββάτου. Ένα μεγάλο τρόπαιο με γκολ στις καθυστερήσεις. Μια οποιαδήποτε άλλη νίκη πιθανότατα δεν θα έβγαζε από πάνω του τη ταμπέλα του λούζερ. Όμως έτσι έπρεπε να γίνει και έτσι έγινε.

Μπορεί 24 ώρες μετά να ήρθε και η μαθηματική κατάκτηση του Πρωταθλήματος Βραζιλίας σαν το τέλειο κερασάκι στην τούρτα όμως η ποδοσφαιρική δικαιοσύνη είχε ήδη αποδοθεί. Και οι απανταχού ουδέτεροι νιώσαμε ένα τσακ καλύτερα. Πρώτον γιατί ήταν κρίμα μια τόσο σπουδαία καριέρα να έχει αμαυρωθεί από ένα εφιαλτικό δεκαήμερο και δεύτερον γιατί ο Ζεσούς κυνήγησε το κάρμα του. Το στρίμωξε στη γωνία και απαίτησε τα χρωστούμενα. Κι όλα αυτά στα 65 του χρόνια που βρέθηκε σε μια άλλη ήπειρο. Αν δεν είναι αυτό μια υπέροχη ποδοσφαιρική ιστορία τότε τι είναι;

Τώρα πρωταθλητής πλέον περιμένει το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Εκεί που είναι πολύ πιθανό να διασταυρωθεί στον τελικό με τη Λίβερπουλ. Και ποιος ξέρει; Μπορεί να το πάρει κι αυτό στις καθυστερήσεις!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ