Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

Η Γιουνάιτεντ του Σόλσκιερ γουστάρει να παίζει με την πλάτη στον τοίχο!

Ο Σόλσκιερ βρέθηκε να παίζει τη θέση του σε δύο ντέρμπι με Σίτι και Τότεναμ. Η «απάντηση» που έδωσε αυτός και οι παίκτες του ήταν εμφατική.

Η Γιουνάιτεντ του Σόλσκιερ είναι μια ομάδα με ένα σωρό προβλήματα. Σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να την πεις καλή ή σταθερή. Υπάρχουν πολλές αμφιβολίες για τον αν ο Νορβηγός μπορεί να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις μιας τέτοιας θέσης. Ωστόσο κάτι που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει είναι πως όταν οι καταστάσεις είναι οριακές η ομάδα του Όλε ξέρει πολύ καλά πώς να αντιδράει.

Ένα… παράλογο 2/2

Πριν μία εβδομάδα ο Σόλσκιερ ήταν με το ενάμιση πόδι εκτός Γιουνάιτεντ. Τα άσχημα αποτελέσματα και η χαμηλή θέση στο βαθμολογικό πίνακα είχαν δημιουργήσει πολλά σύννεφα σχετικά με μέλλον του Νορβηγού στο Μάντσεστερ. Η θέση του παιζόταν στα δύο διαδοχικά ντέρμπι με Τότεναμ εντός και Σίτι εκτός.

Ο ίδιος ο Σόλσκιερ το ήξερε καλά αυτό. Στην αρχή της βδομάδας ενημέρωσε τους παίκτες του ότι αν δεν τα καταφέρουν σε αυτά τα παιχνίδια, πιθανότατα δεν θα συνεχίσουν μαζί για την υπόλοιπη σεζόν. Η συγκυρία κάθε άλλο παρά ευνοϊκή έδειχνε. Η ανανεωμένη Τότεναμ του Μουρίνιο που «διψάει» για νίκες και η πληγωμένη Σίτι του Πεπ που προσπαθεί να μη χάσει τελείως την επαφή με την κορυφή. Και κάπου εκεί καταργείται κάθε έννοια λογικής.

Δεν είναι μόνο ότι η Γιουνάιτεντ πήρε και τα δύο ματς, αλλά ότι τα πήρε παίζοντας ανά διαστήματα καταπληκτικό ποδόσφαιρο. Και όχι μόνο αυτό. Η ομάδα του Σόλσκιερ έδειξε χαρακτήρα ακόμα κι όταν το ματς πήγε να της στραβώσει. Με την Τότεναμ ισοφαρίστηκε κόντρα στη ροή του παιχνιδιού και παρόλα αυτά δεν επηρεάστηκε καθόλου. Συνέχισε να παίζει σε υψηλό τέμπο, να κυριαρχεί στον αγωνιστικό χώρο και κέρδισε το παιχνίδι. Με τη Σίτι θα μπορούσε το σκορ να ήταν 0-4 στο ημίχρονο. Αντ’ αυτού το 0-2  δεν «τελείωσε» τους «Πολίτες» οι οποίοι πίεσαν στο δεύτερο ημίχρονο, μείωσαν στο 85 και το ματς έγινε ροντέο.

Από το πουθενά η Γιουνάιτεντ εμφάνισε ένα πρόσωπο εντελώς διαφορετικό. Μια ομάδα με πλάνο, τρεξίματα, πάθος και κυρίως ρόλους μέσα στο γήπεδο. Σε αυτή τη «μετάλλαξη» βέβαια υπάρχει μια απαισιόδοξη και μια αισιόδοξη οπτική.

Η απαισιόδοξη εκδοχή

Αν λοιπόν επιλέξουμε να δούμε το ποτήρι μισοάδειο θα μπορούσαμε να πούμε ότι η εικόνα που έδειξε η Γιουνάιτεντ σε αυτά τα δύο παιχνίδια δεν πέτυχε… έτυχε.

Σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκονται οι «Κόκκινοι Διάβολοι» η φανέλα τους παραμένει να ζυγίζει τόνους. Ειδικά κόντρα σε ομάδες όπως η Σίτι και η Τότεναμ αυτό μετράει. Γιατί το ειδικό βάρος ενός κλαμπ ούτε αγοράζεται, ούτε χτίζεται μέσα σε 5-6 σεζόν. Μια ομάδα όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτνετ έχει στο DNA της μηχανισμούς επιβίωσης. Πήγε σε αυτά δύο ματς ως το απόλυτο αουτσάιντερ -κάτι που δεν συνάδει με την ιστορία της- και έβγαλε αντίδραση.

Το είδαμε και πέρυσι. Όταν ανέλαβε ο Σόλσκιερ η Γιουνάιτεντ θεωρούταν από όλους «τελειωμένη». Ξαφνικά ξεκίνησε ένα εκπληκτικό σερί. Μόλις πέτυχε την επική ανατροπή κόντρα στην Παρί στο Τσάμπιονς Λιγκ το σερί αυτό σταμάτησε και η κατηφόρα ξεκίνησε. Γιατί; Γιατί μετά από εκείνη την πρόκριση άρχισαν όλοι να την παίρνουν σοβαρά. Θεώρησαν ότι είναι μια ομάδα που μπορεί να πετύχει πράγματα. Η πίεση ανέβηκε. Οι απαιτήσεις το ίδιο. Η Γιουνάιτεντ δεν μπόρεσε να αντεπεξέλθει.

Επιπλέον μπορεί ο Σόλσκιερ να μην έχει αποδείξει ακόμη ότι είναι ένας κορυφαίος προπονητής, αλλά σίγουρα έχει «κερδίσει» τους παίκτες του, οι οποίοι τον εκτιμούν και τον θέλουν στην ομάδα. Όταν τους ενημέρωσε ότι στα δύο ντέρμπι παίζει το κεφάλι του, αυτοί βγήκαν μπροστά γι αυτόν.

Γενικότερα η Γιουνάιτεντ σου δίνει την αίσθηση ότι νιώθει καλύτερα σαν αουτσάιντερ. Το πρόβλημα είναι ότι σε ένα κλαμπ τέτοιου βεληνεκούς αυτό δεν είναι ούτε λειτουργικό, ούτε βιώσιμο.

Η αισιόδοξη πλευρά

Βέβαια υπάρχει και η επιλογή του να δούμε το ποτήρι μισογεμάτο. Μπορεί ο Σόλσκιερ να μην έχει δημιουργήσει ένα σύνολο που πετάει σίγουρα όμως έχει «κερδίσει» κάποιους παίκτες. Ο Μάρκους Ράσφορντ κάνει την καλύτερη και πιο ώριμη σεζόν της ζωής του. Ο Άγγλος επιθετικός δείχνει να έχει αλλάξει πλέον επίπεδο και να είναι έτοιμος να ηγηθεί της ομάδας. Ο Ντάνιελ Τζέιμς ήρθε σαν μια συμπληρωματική επιλογή και έχει εξελιχτεί σε βασικό παίκτη. Ο Ουαλός με την ταχύτητα και το πείσμα του δίνει πράγματα στα εξτρέμ που έλειπαν σε προηγούμενες σεζόν.

Ο ΜακΤόμινεϊ παρουσιάζεται κάθε παιχνίδι και καλύτερος. Με ανεξάντλητες δυνάμεις και ατελείωτα τρεξίματα έχει κερδίσει με το σπαθί του τη θέση του βασικού από τον «άδειο» Μάτιτς. Τέλος ο Φρεντ. Ένας παίκτης που δυσκολεύτηκε πολύ να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες της καριέρας του και παραλίγο να «καεί». Ο Σόσλκιερ τον στήριξε και ο Βραζιλιάνος ανταποδίδει πραγματοποιώντας καταπληκτικές εμφανίσεις.

Εδώ να προσθέσουμε ότι οι Μαγκουάιρ και Μπισάκα δείχνουν ολοένα και περισσότερο πόσο σημαντικές προσθήκες ήταν, «δένοντας» την άμυνα. Και όλα αυτά χωρίς να έχει στη διάθεσή του τον καλύτερο παίκτη της ομάδας. Ο Πολ Πογκμπά απουσιάζει σχεδόν από την αρχή της σεζόν και η απώλειά του είναι τεράστια.

Η Γιουνάιτεντ έκανε κάποιες γκέλες που δεν άξιζε να κάνει βάση εικόνας. Παρόλα αυτά με τις δύο τελευταίες νίκες της πλησίασε στο -5 από την τετράδα. Αν καταφέρει και εκμεταλλευτεί το μομέντουμ και βρει τρόπο να καθαρίζει πιο εύκολα τα μικρά ματς μπορεί να αισιοδοξεί. Άλλωστε είναι αήττητη κόντρα σε ομάδες του BIG 6 (3 νίκες, 2 ισοπαλίες) ενώ έχει κερδίσει και τη δεύτερη της βαθμολογίας Λέστερ.

Ίσως η εβδομάδα που μας πέρασε να αποτελέσει σταθμό για την ομάδα μέσα στη σεζόν. Ίσως βέβαια να πρόκειται απλά για μια  έκλαμψη που παρέτεινε τη θητεία του Νορβηγού τεχνικού στον πάγκο της ομάδας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι -όπως κι αν επιλέξεις να δεις τα πράγματα- υπάρχει ακόμα ζωή στον πλανήτη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ